ഒരു ഹോം വർക്ക്‌ പണി..

പണ്ട് മുതലേ ഹോം വർക്ക്‌ നമുക്ക് ഒരു വലിയ പണിയായിരുന്നു. തട്ടിയും മുട്ടിയും സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വിചാരിച്ചു രെക്ഷപെട്ടൂ എന്ന്. പക്ഷെ കോളേജിൽ ചെന്നപ്പോൾ ലാബ്‌, എഞ്ചിനീയറിംഗ് ഡ്രോയിംഗ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു പിന്നെയും പണി. അവസാനം എല്ലാം കഴിഞ്ഞു ജോലി കിട്ടിയപ്പോൾ ദെ കിടക്കുന്നു.. അവിടെയും ഹോം വർക്ക്‌. ഒരു വ്യത്യാസം ഉള്ളൂ.. ബുകിനു  പകരം ലാപ്ടോപ്പിൽ ആണെന്ന് മാത്രം. ഇവിടെ പുലര്ച്ചെ എന്നോ പാതിരാത്രി എന്നോ ഇല്ല്ല.. പണി തീർതെ  പറ്റൂ.. പഠിക്കുന്ന  സമയത്ത് ആയിരുന്നേൽ..ബുക്ക്‌ മറന്നു എന്നോ, വീട്ടില് കറന്റ്‌ ഇല്ലായിരുന്നോ എന്നൊക്കെ പറയാമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ  അതും നടക്കില്ല. ഇങ്ങനെ ഹോം വർക്ക്‌ ജീവിതത്തിന്റ്റെ അവിഭാജ്യ ഭാഗമായി പോയി കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ആണ് ഹോം വർക്ക്‌ അടുത്ത ഒരു എട്ടിന്റെ പണി തരുന്നത്..

ഏപ്രിൽ 1, 2015. സിഡിന്റെ  നെർസറിയിലെ ആദ്യ ദിവിസം. ഒരു പാട് കരച്ചിലും ബഹളത്തിനും ശേഷം ക്ലാസ്സിൽ കയറ്റി വിട്ടു. പിന്നീടു അതൊരു ഒരു സ്ഥിരം കാര്യാ പരുപാടി ആയി. അങ്ങനെ പരിജയമില്ലാത്ത ഒരു സ്ഥലത്ത്, പരിജയമില്ലാത്ത കുറെ കുട്ടികളുടെ കൂടെ, പരിജയമില്ലാത്ത ഒരു ടീച്ചർ ഒരു പരിജയമില്ലാത്ത ഭാഷ പറയുമ്പോൾ ആരായാലും കരഞ്ഞു പോകും. രണ്ടാഴ്ച യോളം ആ കലാപരുപാടി നീണ്ടു നിന്നു. അതിനു ശേഷം അവനു മനസിലായി കാണും കരഞ്ഞാലും ഇല്ലേലും ഇതൊരു സ്ഥിരം പാരാ ആണെന്ന്. അവന്റെ ആ തിരിച്ചറിവ് ഏറ്റവും ഗുണമായത് ഞങ്ങൾക്കാണ്. സമാധാനമായി ഓഫീസിൽ പോകാം. അല്ലേൽ എന്നും ഒരു ചെറിയ യുദ്ധം കഴിഞ്ഞു അവന്റെ കരയുന്ന മുഖം കണ്ടായിരിക്കും ഓഫീസിൽ  പോക്ക്.

ഒരു ദിവസം അവന്റെ ബാഗ്‌ തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ ടീച്ചർ ഒരു ബുക്ക്‌ കൊടുത്തു വിട്ടിട്ടുണ്ട് കൂടെ ഒരു കുറിപ്പും. "ഹോം വർക്ക്‌ ഉണ്ട്. ചെയ്യിപ്പിക്കണം എന്ന്".  3 വയസ്സുള്ള കൊച്ചിനെ കൊണ്ട് എഴുതിപ്പിക്കുന്നത് തന്നെ വലിയ ചതി ആണെന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോൾ ആണ്, അത് ഹോം വർക്ക്‌ ആയും വരും എന്ന് മനസിലായത്. ഇപ്പോൾ തന്നെ തീർത്തേക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചു പുസ്തകം തുറന്നു അവന്റെ മുന്നില് വച്ച് അവനോടു എഴുതാൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് അതിന്റെ "challenge " എത്ര ത്തോളം ഉണ്ടെന്നു എനിക്ക് മനസിലായത്. ഹോം വർക്ക്‌ പുസ്തകത്തിന്റെ മുന്നിൽ ഒന്ന് ഇരുത്താൻ തന്നെ വലിയ സ്കിൽ വേണം എന്ന് മനസിലായി. ഹോം വർക്ക്‌ ചെയ്താൽ ചോക്ലേറ്റ്, കാർട്ടൂണ്‍, പാർക്ക്‌ അങ്ങനെ പല പല ഓഫർ ഉകൾ വഛെങ്ങിലും അതിലൊന്നും അവൻ വീണില്ല. അവന് ആണേൽ വളരെ തന്മയത്തത്തോടെ കയ്യ് വേദനിക്കുന്നു, വിശക്കുന്നു, ഉറക്കം വരുന്നു എനൊക്കെ ഉള്ള കാരണങ്ങൾ നമ്മളോടും പറഞ്ഞു. നമ്മൾ ചെറുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞ കാരണങ്ങൾ നമ്മളോട് തന്നെ പറയുമ്പോൾ ഒരു അതിശയം തോന്നിയെങ്ങിലും നമ്മളും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല. എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് അറിയാതെ നിന്നപ്പോൾ ഒരു കാര്യം എനിക്ക് വളരെ കൃത്യമായി മനസിലായി. ഹോം വർക്ക്‌ ഇന്റെ പണി അടുത്ത് ഒന്നും അവസാനിക്കില്ല എന്ന്.

Road Trip

Even though we had planned for a trip during the Diwali vacation the destination was not finalised. Finally, we decided to visit Jog water falls in Karnataka.

We started at around 6 am on wednesday from Pune. We drove through NH4 (Mumbai - Bangalore route.) The first target was Satara which is around 110km away. The roads are not that great. There are lot of over bridge construction happening. We took almost 2 hours to reach. After reaching Satara  took a break for our breakfast. Had the traditional Maharashtrian Poha.

After Satara, the roads are much better. We were cruising at 140km/hr at one point.

There are atleast 3-4 tolls till Hubli which is around 325 km. We stopped for lunch at Kamat restaurant just before deviating from NH4 to Sirsi through Hubli-Sirsi state highway. Initial 20-25 kilometers is having really bad road with lot of potholes. As we go further, the roads became better. There were lot of trees on either side of the road. Looks like a good portion of this road is through forest area.

The village nearest to Jog falls is Siddapur. It is a small village where you can get almost all the basic things. By the time we reached Jog falls, it was around 5 pm. Immediately, we realised the big mistake we did. November is not the right time to visit the falls.

There are not much options to stay. There is a KSTDC hotel (Mayura) but it was fully reserved. Luckily, we got a room in PWD guest house which is in the same compound as the hotel. There are not much options for the food also. There was a nearby restaurant -- Alankar which is around 5 minutes drive from the falls. We had our dinner from there.

In the morning, the plan was to go to the bottom of the falls which is around 1200 steps down. After taking few pictures of the sun rise we were ready to go down.

But then we realised that, due to some accident that happened the previous week, visitors are not allowed to the bottom of the falls. That was yet another disappointment.

Without wasting much time we left to Gokarna. The roads were mostly through the forest and after reaching Honnavar, we got NH 17 (Edapally - Mumbai). But it is a two track highway where you need to have lot of overtaking skills. The roads were also not in good condition is some parts. After reaching Gokarna, we visited the main beach and OM Beach. OM beach is less crowded and the beach is more clean.

We didnt spend much time in Gokarna. After having our lunch we left to Palolem beach, Goa. Again it was through NH 17, with lot of narrow roads, turns and traffic. There were areas we got confused whether that was actually a National Highway. Another thing to be careful about are cattles in the middle of the road. Earlier in our trip, we had the experience of cattles in the middle of the road but not on a NH.

We reached Palolem beach by around 4.30pm. We took room in a shack in the beach itself.. Pappilon. It was spacious and clean. We went for a dip  in the sea. Spent around 30-45 minutes in water. Had dinner and walked in the beach till late.

Next morning, we went to Mollem national park. Had to take NH 17 for around 20 km and turn in the direction of Quepem. After Quepem, we had to ask directions because there were not much direction boards. On the way to Mollem national park, there is Doodhsagar water falls (Chennai Express fame) near collem. There are only limited tokens available for visiting that falls. By the time we reached, the tokens were finished (we reached by 11 am). The locals say, it was because of Diwali holidays and because of  the movie "Chennai Express". Other wise they don't face this much rush.

We left to national park which is near by. You can drive in the national park. There is a 7 km mud road for the tourists. Spotting any animal is hard.

We talked to the forest guard and he said, the animals will only come out either early in the morning or in the evening when the sun is not that hot. They have a camping facility and a 5km jungle trail (Booking needs to be done in the forest department office in Panjim).

We reached back to the Palolem beach, just in time to click few sunset snaps.

Next day, we started early to spot the dolphins.(by 7.30 am). We could see some even though not very clearly

Went to "honeymoon" island and saw butterfly island. (There is nothing much to see or do there). Came back. Had break fast and checked out from the place we were staying. Our next target was Candolim beach. Reached by 12.30. Just had a look at the beach. It was so crowded. Had lunch from there and left without wasting much time.

Our next target was to stay in Amboli which is on the way to Pune. We drove through NH17. Maharashtra part of NH17 was in good shape (atleast the part which we came). But we didint get chance to go much in that good road. Had to turn from a place called Sawantwadi. The roads are not in good shape. Has lot of twists and turns. Amboli water fall was another disappointing scene.

We changed our plans of staying in Amboli. Instead we decided to go straight to Pune. Drive from Amboli to NH4 was tough because of bad road and by that time.. it became dark. With the bright lights straight to the eyes and the potholes it took us some time before we reached the NH4.(we got NH 4 from Sankeshwar). From there Kolhapur was 60 km away. We stopped in Kolhapur for our dinner. Had the famous Kolhapuri Special Mutton curry. Took the long drive back through NH4. Reached Pune safely.

The Incomplete Picture

Time flies and I realized it more than ever when Zid turned 1 on last 27th. I am missing the most precious moments of my life.. the moments with my baby..

Longest 120 Minutes

I have watched really boring films, waited for some "punctual" friends, attended the midnight Christmas service but ..none of them were long as today's 120 minutes.

Today for the first time I had to take care of Zid  for about 2 hours.. all by myself ..

As the maid left, leaving the smiling Zidu with me who was lying in the bed, I never thought it was the calm before the storm. As soon as she left, I took him from the bed and started showing different things..I showed him the rotating fan, lights of the cars and bikes that is going through the road, different colored plates in the kitchen, the ever dependent zero watt bulb and even the inbox of my Google mail. I felt he is not interested in just "viewing" activity.. he showed more eagerness to feel it .. I thought i was right on track and estimated that i might have spend atleast 20 minutes on this "activity" but.. the clock showed me the shocking truth .. just 5 minutes has gone since the maid left !!!!

Only after carrying him for 5 minutes, my hands started paining. So i took him to the bed. We played hide and seek in which initially he actively participated by laughing at each of my "finding" sequence.. then as the iterations increased.. he still laughed.. not because he enjoyed it but as if he don't want to disappoint me for my efforts. Again the clock moved 5 more minutes. He became restless and he wanted to do some thing else. So i took him again and went to the balcony.. There was a nice breeze.. he started to sleep in my hands. As he was falling to a deep sleep my phone rang. He got up from the sleep.. I tried to make him sleep again but he didnt close his eyes. It looks like he was sleepy but some how he cannot sleep.. He turned and twisted in my hands but stayed awake.. I thought he might be hungry.. decided to give milk from his bottle.. he drank milk in no time and that was the only time he stayed in the bed without any problem.

But my plan backfired..he didnt sleep even after drinking milk.. Now the problem became worse.. he started crying. May be it was today that for the first time in almost 2 months the neighbours felt that there is a baby in this apartment. In between he did "soo-soo" couple of times. He became louder and louder and none of my tricks seems working. There is almost 30 more minutes to 9.. My hands started paining really bad.. I took him in to the elevator.. he likes to see his own image in the big mirror inside the elevator.. he looked at the image and had a small smile.. but again his face changed..  He started crying loudly and more vigorously.. It was almost 9 then.. and when i was waiting wondering what to do..luckily our another maid who cooks food came and took him.. he stopped crying even though he is not completely satisfied.. I immediately went to pick Chithra and as soon as he saw her.... his face said it all....


Moral: Don't underestimate KIDS especially BABIES.. They can give you more trouble than what you have anticipated

വീണ്ടും ഒരു ഡിസംബര്‍ ....

ലുര്‍ധു പള്ളിക്കാര്‍ക്ക് ഡിസംബര്‍ ആഘോഷങ്ങളുടെ മാസമാണ്. പണ്ട് 25 നോയംബില്‍ അരമനയില്‍ നിന്ന് പ്രത്യേക അനുമതി വാങ്ങിച്ച് പെരുന്നാള്‍ ആഘോഷിക്കാറുള്ള ടീമുകള്‍ ആണ്. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ അങ്ങനെ അല്ല.. ചില പ്രായോഗികവാധികളുടെ സമ്മര്‍ദം മൂലം ക്രിസ്മസ് കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള ആദ്യത്തെ ഞായറാഴ്ചത്തേക്ക് പെരുന്നാള്‍ മാറ്റി. ചുരുക്കം പറഞ്ഞാല്‍ ഡിസംബറിലെ അവസാനത്തെ ആഴ്ച 4  ആഘോഷങ്ങളാണ്. ക്രിസ്മസ്, പെരുന്നാള്‍, ഉണ്ണിമിശിഹ പള്ളി പെരുന്നാള്‍ (ഇത് അവിടത്തെ ഒരു കപ്പെല്ലയാണ്) പിന്നെ ന്യൂ യീറും. ഇതില്‍ എല്ലാം പൊതുവായി കാണപ്പെടുന്ന 3 കാര്യങ്ങളാണ്‌ ഉള്ളത്. കുപ്പി, മീന്‍കറി & ചിക്കന്‍ റോസ്റ്റ്. ഈ കാരണങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ഒക്കെ തന്നെ ഡിസംബര്‍ അവസാന ആഴ്ച ഞാന്‍ മിക്കവാറും വീട്ടില്‍ കാണും. ഇപ്രാവശ്യത്തെ ഡിസംബറിനു എന്നെ സംഭന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു ആഘോഷം കൂടി ഉണ്ട് - എന്‍റെ അങ്കിള്‍ ഇന്‍റെ മകന്‍റെ കല്യാണം. കക്ഷി അങ്ങ് മസ്കെറ്റില്‍ ആണ്. അപ്പോള്‍ ലീവ് തീരുന്നതിനു മുന്നേ സമ്മതം തൊട്ടു ഹണി മൂണ്‍ വരെ തീരണം. 

അങ്ങനെ കാത്തിരുന്ന ഡിസംബര്‍ ആയി... കേരളം 'ഗോഡ്സ് ഓണ്‍ കണ്‍ട്രി' ആയതു കൊണ്ട് കേരളത്തിന്‍റെ പുറത്തു താമസിക്കുന്ന സാധാരണക്കാരായ മലയാളികള്‍ക്ക് വരാന്‍ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ ആയി. എല്ലാ വിനോദസഞ്ചാരികള്‍ക്കും ന്യൂ ഇയര്‍ ആഘോഷിക്കാന്‍ കേരളം മതി. അത് കൊണ്ട് ഫ്ലൈറ്റ് ടിക്കറ്റ്‌ ഇന്‍റെ ചാര്‍ജ് മൂന്നും നാലും ഇരട്ടി. ട്രെയിനില്‍ ആണേല്‍ ടികെടും കിട്ടാന്‍ ഇല്ല. എങ്ങനെയോ ഭാഗ്യത്തിന് എനിക്ക് മുംബൈ തിരുവനതപുരം ട്രെയിനില്‍ ഒരെണ്ണം കിട്ടി. ഇത്രയും ദൂരം ട്രെയിനില്‍  ഉള്ള യാത്ര  നടത്തിയിട്ട് കുറച്ചു അധികം നാളായി. ഏകദേശം ഒരു പതിനഞ്ചു വര്‍ഷം ആയി കാണും. അന്ന് വീട്ടു കാരുടെ കൂടെ ഒരു ഡല്‍ഹി - തൃശൂര്‍ യാത്ര ചെയ്യ്തിട്ടുണ്ട്. മുപ്പതു മണികൂര്‍ എങ്ങനെ തള്ളി നീക്കും എന്നാ ഒരു ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യം എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടേലും ഒരു പുതിയ അനുഭവം ആസ്വദിക്കാം എന്നാ ത്രില്ലില്‍ ഞാന്‍ പൂനെ സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തി. അധികം തമിസിയാതെ ട്രെയിന്‍ എത്തി. കയറി ഇരുന്നു യാത്ര തുടങ്ങി. 

പുറത്തു പല തരത്തില്‍ ഉള്ള കൃഷി സ്ഥലങ്ങളും, മലകളും, കുന്നുകളും ഒക്കെ കാണാന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ദൂരേക്ക് ഒരു ലക്ഷ്യവും ഇല്ലാതെ വെറുതെ നോക്കിയിരുന്നു സമയം പോയത് അറിഞ്ഞില്ല. ഒരു പ്ര്യെതെക അനുഭൂതി. എല്ലാത്തിനോടും വിട്ടുനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ശാന്തത. ഞാന്‍ അത് ശരിക്കും ആസ്വദിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും ഇരുട്ടായി. പിന്നെ പുറത്തോട്ടു നോക്കിയിരിനിട്ടു കാര്യം ഇല്ല. കുറച്ചു നേരം എന്തൊക്കയോ ആലോചിചിരുന്നിട്ടു മെല്ലെ ഡിന്നര്‍ കഴിച്ചു. ഡിന്നര്‍ഇന് ചിത്ര ചപ്പാത്തി തന്നു വിട്ടിരുന്നു. ഒരു 8  മണിയോടെ ഞാന്‍ കിടന്നു. രാവിലെ എഴുനേറ്റു പിന്നെയും കുറച്ചു നേരം പുറത്തോട്ടു നോക്കി ഇരുന്നു. അപ്പോഴും ട്രെയിന്‍  ആന്ധ്രയുടെ ഏതോ ഉള്പ്രധേശങ്ങളിലൂടെ ആയിരുന്നു സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ബോറടിച്ചു തുടങ്ങി. അപ്പോള്‍ കയ്യില്‍ കരുതിയിരുന്ന പുസ്തകം പതുക്കെ തുറന്നു. ടൈംസ്‌ ഓഫ് ഇന്ത്യ യുടെ ബ്ലോഗ്‌ ഉകളുടെ ഒരു സമാഹരണം ആയിരുന്നു അത്. മിക്കതിലും ഇന്ത്യയിലെ ഭരണം ഇല്ലായ്മയും അഴിമതികള്‍ക്കും എതിരെ ഉള്ള ജനങ്ങളുടെ വികാര പ്രകടനങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു. ഓരോ ലേഘനവും  വായിക്കും അത് കഴിഞ്ഞു കുറച്ചു നേരം അതിനെ കുറിച്ച് ആലോചിചിരിക്കും. അങ്ങനെ നേരം പോയി കൊണ്ടിരിന്നു. 

ഏകദേശം സേലം സ്റ്റേഷന്‍ ആയപ്പോള്‍ ഒരു കൂട്ടം ജാപ്പനീസ്‌ വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ എന്‍റെ സീറ്റ്‌ ഇന്‍റെ തൊട്ട അടുത്തുള്ള സീറ്റുകളില്‍ വന്നിരുന്നു. അവരുടെ കൂടെ ഒരു മലയാളം സംസാരിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെയും കണ്ടു. അദ്ദേഹം ഫോണിലൂടെ മലയാളത്തില്‍ സംസാരിക്കുന്നതു എനിക്ക് കേള്‍ക്കാം. ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു അദ്ദേഹം അവരുടെ വല്ല ടൂറിസ്റ്റ് ഗൈഡ് ആയിരിക്കും എന്ന്. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം എന്നോട് സ്റ്റേഷന്‍ ഏതാണെന്ന് ചോദിച്ചു. അവസരം പാഴാക്കാന്‍ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല.ഞാന്‍ ഈറോഡ്  യെന്നും, ട്രെയിന്‍ 2 . 5  മണികൂര്‍ വൈകി  ആണ്  ഓടുന്നതും എന്ന് പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് അവരെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. അദ്ദേഹം അവര്‍ സ്റ്റഡി ടൂര്‍ വന്നതാണെന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു. എനിട്ട്‌ TTE യെ അന്വേഷിച്ചു പോയി. കുറച്ചു നെരംതിനു ശേഷം TTE യും അദ്ദേഹവും മാറി നിന്ന് എന്തോ രഹസ്യം പറയുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു. ഞാന്‍ പിന്നെയും പുസ്തകം വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.   അത് കഴിഞ്ഞു അദ്ദേഹം തിരിച്ചു വളരെ ആശ്വാസത്തോടെ വന്നിരിക്കുന്നത് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. എനിട്ട്‌ അദ്ദേഹം തന്നെ എന്നോട് കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. അവര്‍ ജപ്പാനിലെ 'കൊച്ചി' സര്‍വകലാശാലയിലെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളാണ്. അദേഹം അവരുടെ പ്രൊഫസര്‍ - പേര് Dr . സന്തോഷ്‌ . മുല്ല പെരിയാര്‍ സംഭവം ആളി കത്തികൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമയത്ത് ഇവരുടെ ടൂര്‍ ബസ്‌ വാളയാറില്‍ വച്ച് തടഞ്ഞു. അത് കൊണ്ട് അവര്‍ക്ക് തമിഴ് നാട് കാണാന്‍ വേറെ ബസ്‌ ഏര്‍പ്പാട് ആക്കേണ്ടി വന്നു. അത് കഴിഞ്ഞു ഇനി അവര്‍ തിരുവനന്തപുരത്തോട്ട് പോകുവാണ്. അതിനു അവര്‍ പാലക്കാടു നിന്ന് ട്രെയിന്‍ ബുക്ക്‌ ചെയ്തിരുന്നു.  ബസിന്‍റെ പ്രശ്നം വന്നപ്പോള്‍ അവര്‍ സേലം തൊട്ടു പാലക്കാടു വരെ ഞാന്‍ സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ട്രെയിനില്‍ ബുക്ക്‌ ചെയ്തു. ഇ ട്രെയിന്‍ 2  മണികൂര്‍ ലേറ്റ് ആയതു കൊണ്ട് അവരുടെ പാലക്കാടില്‍ നിന്നുള്ള ട്രെയിന്‍ മിസ്സ്‌ ആയി. ഇനി അവര്‍ക്ക് ഇ ട്രെയിന്‍ ഇല്‍ തന്നെ തിരുവനന്തപുരതോട്ടു ടിക്കറ്റ്‌ വേണം. അതായിരുന്നു നേരത്തെ TTE  ആയിട്ടുള്ള രഹസ്യ സംഭാഷണം. ഒരു 1000  ഇന്‍റെ ഗാന്ധി എടുത്തു വീശയിപ്പോള്‍ ടിക്കറ്റ്‌ എല്ലാം ഓക്കേ!!!! 

അവസാനം തൃശൂര്‍ സ്റ്റേഷന്‍ എത്തി. ഒരു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം ഞാന്‍ പിന്നെയും തൃശൂര്‍ ഇല്‍ !!!! കഴിഞ്ഞ ഡിസംബര്‍ ഇല്‍ തൃശൂര്‍ ഇനോട് വിട പറഞ്ഞതാണ്‌ . മനസ്സില്‍ ഒരു ആശ്വാസവും സന്തോഷവും ഒക്കെ വന്നു.  

തലേന്ന്  തന്നെ ഞാന്‍ കല്യാണ വീട്ടില്‍ എത്തി. ബന്ധുക്കളും നാട്ടുകാരും ഒക്കെ ഓരോ കാര്യങ്ങള്‍ക്കായി ഓടി നടക്കുന്നു. അടുത്ത ദിവസത്തെ കല്യാണം ഇന്‍റെ ഒരു ആവേശം എല്ലാവരിലും കാണാം. അപ്പോഴാണ് ആരോ പറഞ്ഞത് ചെക്കനെ 'കെട്ടാന്‍' പടിപിച്ചു കൊടുക്കാന്‍ . മിക്കവരും ഒരു പ്രാവശ്യം കെട്ടിയിട്ടുണ്ടെങ്ങിലും ആര്‍ക്കും താലി കെട്ടുന്നത് എങ്ങനെ ആണെന്ന് ഓര്‍മയില്ല. അപ്പോള്‍ അയല്‍പക്കത് ഉള്ള ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു താലി കെട്ടുന്നത് "ആണ്കെട്ടാണ്" , "പെണ്കെട്ടാകരുത്". എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഒരു സംശയം തോന്നി എന്താ ആണ്കെട്ടും പെണ്കെട്ടും തമ്മില്‍ ഉള്ള വ്യത്യാസം? ഞാന്‍ ആരോടും ചോദിച്ചില്ല. പക്ഷെ എന്‍റെ മനസ് അറിഞ്ഞ പോലെ ഉത്തരവും ആ ചേട്ടന്‍ തന്നെ പറഞ്ഞു.  ശരിക്ക് കെട്ടിയാല്‍ അത് തന്നെ അഴിഞ്ഞു പോകില്ല പോലും. 

അങ്ങനെ നില്‍ക്കുമ്പോഴാണ് "കെട്ട്" അറിയുന്ന ആളെ ഔസെഫ് പുണ്യാളന്‍ മുന്നില്‍ കൊണ്ട് നിറുത്തി തന്നത്. കെട്ടേണ്ടത് എങ്ങനെ എന്ന് "ചെക്കനെ" കാണിച്ചു കൊടുത്തു. ഒപ്പം ഏത് കെട്ടാന്‍ പാടില്ല എന്ന് കൂടി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. ചെയ്യാന്‍ പാടില്ല എന്ന് പറയുന്നത് ആദ്യം ചെയ്യുക എന്ന് മനുഷ്യന്‍റെ ഒരു പ്രകര്‍ത്ഥം ആണല്ലോ. ആദ്യം ഒക്കെ അവന്‍റെ കെട്ട് ശരി ആയില്ലെങ്ങിലും പിന്നീട് കെട്ടുകള്‍ ശരി ആകാന്‍ തുടങ്ങി. 

അങ്ങനെ കല്യാണ ദിവസം ആയി.. പള്ളിയില്‍ ചടങ്ങുകള്‍ തുടങ്ങാറായി. കല്യാണ പെണ്ണും ചെക്കനും മുന്നില്‍ വന്നു നിന്ന്. ബാക്കി  ബന്ധുക്കളും നാട്ടുകാരും, കൂട്ടുകാരും ഒക്കെ പുറകില്‍ നില്‍ക്കുന്നു.  അങ്ങനെ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആരോ അവനോടു ചോദിച്ചു "കെട്ടുന്നത് എങ്ങനെ എന്ന് ഓര്‍മയില്ലേ?" അവന്‍ തലകുലുക്കി. അത് അറിയാം എന്നാണോ അതോ ഓര്‍മയില്ല എന്നാണോ എന്ന് ആര്‍ക്കും മനസിലായില്ല.. അപ്പോഴേക്കും അച്ഛന്‍ വന്നു. പരുപാടികള്‍ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ താലി കെട്ട് ഇന്‍റെ സമയം ആയി. പെണ്‍കുട്ടി മുട്ട് കുത്തി അവനു കെട്ടാന്‍ പാകത്തിന് കഴുത്ത് ശരി ആക്കി നിന്നു. എല്ലാരും അടുത്ത് കൂടി ചെക്കന്‍റെ "കെട്ട്" കാണാന്‍ . താലി കൊര്‍ത്തിയ   മന്ത്രകോടി സാരിയുടെ നൂല്‍ അവനു കൊടുത്തു. വിരലുകളില്‍ ചിറയ ഒരു വിറ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്ങിലും മുഗത്ത്‌ അത് കാണിച്ചില്ല. അവന്‍ കെട്ടി..മുറുക്കി കെട്ടി.. ഇനി ഒരിക്കലും അഴിഞ്ഞു പോരാത്ത വിതത്തില്‍ . അപ്പുറത്ത് "തെറ്റ്" കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ നിന്നിരുന്ന ഒരു നാട്ടുകാരന്‍ അപ്പാപ്പന്‍ കുറച്ചു ഉറക്കെ പറഞ്ഞു "കറക്റ്റ് കെട്ട്" . എല്ലാവര്‍ക്കും സമാധാനമായി. അവനു ആശ്വാസവും..

ഞങ്ങള്‍ ചെക്കനേയും പെണ്ണിനേയും സ്വീകരിക്കാന്‍ കുറച്ചു നേരത്തെ തന്നെ വീട്ടില്‍ എത്തി. അപ്പൊ ആര്‍ക്കോ തോന്നി അവരെ "കുരവ" ഇട്ടു സ്വീകരിക്കാം എന്ന്. പക്ഷെ ആര്‍ക്കും "കുരവ" ഇടാന്‍ അറിയില്ല.. ഓരോര്തൃ ഓരോ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു..അങ്ങനെ അവസാനം ഏകദേശം ധാരണ ആയി. ചെക്കന്‍റെ അമ്മാവന്‍ "കുരവ" ഇട്ടു തുടങ്ങും അത് കേട്ടാല്‍ ബാക്കി ഉള്ളവര്‍ ഏറ്റു പിടിക്കണം എന്നാണ് പ്ലാന്‍ . അങ്ങനെ ചെക്കനും പെണ്ണും വീട്ടില്‍ എത്തി. ഗംഭീരമായ വെടികെട്ടു പരുപാടികള്‍ കഴിഞ്ഞു "കുരവ" ഇടേണ്ട സമയം ആയി. പറഞ്ഞത് പോലെ ചെക്കന്‍റെ അമ്മാവന്‍ കുരവ ഇട്ടു. പക്ഷെ ഇട്ടു പരിജയം ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ട് പട്ടിക്ക് കല്ലേറ് കൊള്ളുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു  സൌണ്ട് പോലെ കേട്ടവര്‍ക്കു തോന്നി. മാത്രം അല്ല വേറെ ആരും കുരവ ഇട്ടതും ഇല്ലാ.. ഇടാം എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നവര്‍ എല്ലാവരും  "ഞാന്‍ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ല നാരായണ" എന്നാ മട്ടില്‍ നിന്നു. പണി പാളി എന്ന് മനസിലായപ്പോള്‍ "അമ്മാവന്‍ " മെല്ലെ "വൈന്‍ ഗ്ലാസ്‌ ശരി ആക്കിയില്ലേ" എന്ന് പറഞ്ഞു അകത്തോട്ടു സ്കൂട്ട് ആയി. 

അങ്ങനെ ചെക്കനും പെണ്ണും അകത്തേക്ക് കയറി. അവസാനം പെണ്ണിന്‍റെ വീട്ടു കാര്‍ ഇറങ്ങി. എല്ലാം ഏകദേശം കഴിഞ്ഞു എന്ന് വിചാരിച്ചപ്പോഴാണ് "ഉരുളി കമത്തല്‍ " ചടങ്ങില്ലേ എന്ന് എവിടെന്നോ ഒരു ചോദ്യം. കേട്ടു നിന്ന പലരും ആദ്യമായാണ്  അങ്ങനെ ഒരു ചടങ്ങിനെ കുറിച്ച് കേള്‍ക്കുന്നത് പക്ഷെ തങ്ങളുടെ വിവരം ഇല്ലായ്മ ആയിരക്കും എന്ന് വിചാരിച്ചു എല്ലാവരും  ആ ചടങ്ങ് കാണാന്‍ ആകാംഷയോടെ നോക്കി നിന്നു. മുറ്റത്ത്‌ ഒരു ഉരുളി വെള്ളവും പൂക്കളും  നിറച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ട് അത് എടുത്തു കമത്തണം. അതാണ് ചടങ്ങ്. ചെക്കനും പെണ്ണും കൂടി ഒരുമിച്ചു ഉരുളി കമത്തി. എന്തും ഫോട്ടോയില്‍ പകര്‍ത്തുന്ന ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ അതും വിശദമായി പകര്‍ത്തി. അപ്പോഴും ചിലര്‍ക്ക് ഇ ചടങ്ങിനെ കുറിച്ചുള്ള സംശയം മാറിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. തന്‍റെ വിവരം ഇല്ലായ്മ മറ്റുള്ളവര്‍ അറിഞ്ഞാലും കുഴപ്പമില്ല എന്ന് വിചാരിച്ചു ഒരു ചേട്ടന്‍ ചോദിച്ചു.." അല്ല ഇത് എന്തൂട്ടാ ഇഷ്ട ഇ ഉരുളി കമത്തല്‍? " അപ്പോഴാണ് ഉരുളി കമത്തില്‍ ഇന്‍റെ  കഥ പുറത്തു വരുന്നത്. ഇവരുടെ സമ്മത ദിവസം ഇത് പോലെ ഒരു ഉരുളിയില്‍ വെള്ളവും പൂക്കളും നിറച്ചു  വച്ചിരുന്നു. എല്ലാരും സമ്മതത്തിനു പള്ളിയില്‍ പോകാന്‍ ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഇ ഉരുളി ഏതേലും കള്ളന്മാര് എടുത്തു കൊണ്ട് പോകാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി ചെക്കന്‍റെ അമ്മായി അത് അകത്തോട്ട് എടുത്ത് വയ്ക്കാന്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തി. വെള്ളം നിറച്ചു ഉരുളി നല്ല കനം ഉള്ളത് കൊണ്ട് പിടി ഒതുങ്ങിയില്ല.. ഉരുളി മറിഞ്ഞു വെള്ളം മുഴുവന്‍ ആ പുതിയ വില പിടിപ്പുള്ള സാരിയിലോട്ടു ആയി. അങ്ങനെ അതിന്‍റെ ഓര്‍മ്മക്കായിട്ടാണ് ഇന്ന് ഇങ്ങനെ ഒരു ചടങ്ങ് ... 

അങ്ങനെ എല്ലാ ചടങ്ങുകളും കഴിഞ്ഞു എല്ലാവരും വീട്ടിനു അകത്തോട്ട് കയറി.. ഫോടോഗ്രാഫര്‍ക്ക് ഒരു ആഗ്രഹം കൂടി.. ചെക്കന്‍ പെണ്ണിനെ എടുത്തു കൊണ്ട് അവരുടെ കിടപ്പ് മുറിയിലോട്ടു പോകണം. കേട്ടതും അവന്‍ ഉടനെ നോ പറഞ്ഞു.. പക്ഷെ ബാക്കി ഉള്ളവരുടെ സമ്മര്‍ദം മൂലം അവനു അതിനു തയ്യാറായി.. അങ്ങനെ അവളെ എടുത്തു അവന്‍ മെല്ലെ റൂമിലോട്ടു.. ആ സമയത്ത് എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഒരു പാട്ട് വന്നു.. 

"അദ്ധ്വാനിക്കുന്നവര്‍ക്കും 

ഭാരം ചുമക്കുന്നവര്‍ക്കും

അത്താണി ആയുള്ലോനെ

കര്‍ത്താവെ യേശു നാഥാ... " 

ഇനി അടുത്ത ഡിസംബര്‍ ..... അതിനുള്ള കാത്തിരിപ്പു ഇന്ന് തുടങ്ങുന്നു....

   

   

The Beach

May be the name of the post sounds more like an "Hollywood" movie but I didn't find a more suitable name for this. We had this plan ever since we reached Pune but couldn't manage to squeeze some precious hours in to our calendar for this. Finally, it happened one day... We got in to the bus to Goa. It was my first travel in a "sleeper" bus. I was quite impressed by the "innovation" they have done to help us stretch our legs during our long journeys. We got in to our "rooms" and quickly we slipped in to deep sleep. We got up in the morning hearing the people getting down for a quick "break". It was raining heavily almost as in Kerala. It was different from the showers we used to see in Pune. In Pune, I haven't seen continuous rain of more than 30 minutes. It is always like the leaders before the election. They promises a lot but deliver very few..

We were told, we had to get down at Panjim, even though we had booked the tickets to Margao. From there the travels will arrange another vehicle to reach our destination. It was around 8.30 on a Friday morning. I could see the people going for their daily business. I silently wondered..how I managed to go to office and school during monsoons. It is a mystery to me how monsoon strikes Kerala exactly on reopening day of the school which was in sharp contrast to the Indian Railways of yesteryears. To be fair, Indian Railways has improved a lot these days. You cant hear the announcement of trains running late for 1 or 2 days these days.

Suddenly my phone rang, it is Gince, who will be joining us in Goa during our three day "relaxation" trip. We had actually planned for this kind of trip immediately after his marriage almost a year ago. But always we use to blame our "busy" schedule and kept on postponing the plan. I attended the call. He told train is on schedule and will be reaching Margao on right time. Still it was raining heavily and we could see the boards on the road side saying "PANJIM". After some time, the bus stopped and we got down collected the baggage and went to the travel agency office. There were 2 more young gentelmen whose tickets were for Margao. So travel agency arranged a cab for four of us. After around 30-40 minutes we reached Margao railway station. It is supposed to be the gateway to one of the most crowded tourist spot in India - Goa but the station was full of mud and water.  To make it worse, I felt number of stray dogs inside the station outnumbered the passengers waiting for the train. That sight made me think about the Indian bureaucracy. I think India has a very dubious distinction that it can boast one of the most efficient private sector and at the same time one of the most inefficient public sector. But even though they are opposite in that direction, both competes in the case of corruption.

Finally the wait was over, the famous "Rajadhani Express" from Trivandrum to Nizamuddin came ..surprisingly.. slightly hesitatingly.. We met Gince and Indu. Its been a while since we had seen them but they were perfectly the same except he has gained some weight. Indu greeted us with a lovely smile and Gince as usual was having that mysterious aura.

Hotel had arranged our pickup and was taken to the hotel. From the first look, Hotel was grand and impressive. They received us with the welcome drink and took us to our rooms. Rooms were not having a luxurious look but the sight of the sea from the balcony compensated it to an extend. We got ready and went to our lunch hall. Even though the buffet was having different variety of dishes, there were no sea food dishes. One of the reason we chose Goa was for seafood and other obviously was --BEACH. Unfortunately we were not able to eat any traditional Goan sea food dish in the entire length of our stay. After a heavy lunch, we went to our rooms, played cards for some time and then had a quick nap for about an hour. Then we went to the private beach of that resort. It was a beautiful sight. Even though, the "girls" want to see the "sea" more closely, we "boys" were not in that mood. After enjoying the beautiful sight and counting the waves we returned back. After a quick shower we went to "Attrium" - the bar which is one of my favorite places to visit in any resorts. We thought of tasting the traditional feny and ordered a cocktail called Blue Goa and the girls drank Hawaii Passion. After gossiping for some time, it was time to have dinner. Dinner had more choices than lunch. Even though we went to the Disc after the dinner, since there were not much "activities" we returned back quickly.  After a long day, we were so tired and slept instantly.

The next morning, after the breakfast, we went to Colva beach and did some street shopping. The cab driver was a man named Lorenz. He asked us where are we from and when I said, we are from Kerala, he shared the experiences during his prime years when he was a football player. He told us that he had many friends from Kerala and he used to play in many places in Kerala. I could see different emotions on his face. Some times he shows a proud face when saying about Football but I felt mostly it was a feeling that he spend his life for football but didn't achieve anything. At that moment, the footballer inside me decided to give a good tip to him but later other part in me prevailed and had to limit my generosity to 100/-. One very rare thing happened in this short trip when considering my phobic nature especially to height, water and speed. I DID JET SKIING. If any one says i did it in river and it should have been done in sea, the answer from me will be I DONT CARE.

We returned by the time to have lunch and then in the evening went to the beach. We had a great time in the beach. This time may be two bottle of wine had some impact on us. We did went closer to sea. We were fully wet this time and had to taste the saltiness of sea water lot of time. After spending 2-3 hours we came and had some drinks and then dinner. Since we were too attracted with that beach, we went again after the dinner. It was a different kind of mood. We just laid down on the beach chaises totally relaxed. The cool breeze was hitting straight on us. That was one beautiful way to relax. At around 11pm we returned back to our rooms. And that was going to be our last night in Caravela Beach Resort.  By next day morning 11.30 we checked out. Train to Kozhikode was at 1.30 PM. So we went to railway station, said good bye to Gince and Indu. From there me and Chithra went to visit the Basilica of Bom Jesus and a nearby by museum. The basilica holds the mortal remains of St. Francis Xavier. It also contains interactive show about the life of St. Francis Xavier.

We got in to our return bus at 8.15, slept nicely and reached by 6.30 in Pune. When looking back, we enjoyed every moment. This was the perfect weekend getaway we were looking for. Even though the resort was grand, food was amazing.. the stand out thing was the time we spent on Beach. Hence ..This post is named as THE BEACH.

Kathmandu - An Unforgettable Experience

Saying Good Bye usually is a sad feeling.. Same to us while we board the flight from Cochin to Pune..The four days we spend with our family was truly special. But at the corner of our mind we knew we were going for a special trip the next day. As the time passed by that thought filled our mind and we became more thrilled. We reached Pune and waited for the next morning..This time I made sure that everything was planned in "advance" so that we dont want to encounter the surprises and anxious moments of the Nelliyampathy trip.At exactly 4.00 am the cab came, around 45 minutes earlier than we were expecting.We got ready and rushed to the cab after asking the good God to keep  us company. We were a little worried about the foggy mornings in Delhi which could lead to the cancellation/ delay of our Delhi flight but luckily flight was on time and we reached smoothly at Delhi.

That was the first time I was seeing the world's eighth largest passenger terminal - Terminal 3. Truly magnificient and grand.. Checkin counters were fully crowded. We stayed at the back of a relatively small queue at the counter for the Kathmandu flights. After doing the formalities at the checking and immigration counter we reached the lounge. We were having the same enthusiasm and energy of the school kids who goes for a one day trip to near by zoo or museum. We wandered around, window shopped, passed comments about the beautiful guys and gals.. we were enjoying and savouring each moment..Finally the call came to board the flight to Kathmandu. We rushed to the gate number 14b which was the fartherst from the lounge - around 20-25 minutes walk.

Inside the flight, we can easily understand most are tourists eagerly waiting to enjoy the "Himalayan Nation". Unfortunately we didnt get the window seats.So our plans to take close snaps as we fly near Himalayas got a beating. Neverthless we relished the side view of the snow clad mountains through the limited space we got because of the person sitting on the window seat who was taking video of the mountains. Finally the flight landed and we started to walk to the exit and suddenly i sensed some thing was missing and could soon realised it was my wallet which had all the foreign currencies and all the cards. My whole body went cold but I was sure that I had my wallet with me in the flight because only from that wallet I took the money to buy the snacks. I came back and checked the seats we were sitting but I didnt find and i looked around for the person sitting next to us. He was missing. I was in a shock what next to do and I heard some one asking me in  malayalam what happened and when I told him what happened he advised me to report the matter immediately to the crew. I did as I was told and they also started searching but without vain. My blankness in the head became more and more profound. Then the ground staff of the airways started searching and suddenly when one of them took the seat cushion out my wallet flew and landed to the next seat. It was one of the most relieving moment I ever had in my life. We thanked the God and everyone there and landed at the Thribhuvan International Airport, Kathmandu.
After collecting the baggage, we reached outside the airport to get the first glimpse of our destination - Kathmandu. We were received by the driver from Shankar Hotel. It was not so cold but temperature would be around 10 degree and we drove through the narrow streets for approximately 15-20 minutes. In the hotel, we were received by Mr. Prabhu whom we had discussed our travel plans. He gave an overview about the activities planned for us and we were handed over the key of room 301. Room was well maintained and neat. After resting for some time we planned to walk to the near by market place called Thamel. It was a very crowded place with many streets and lots of shops from where we can buy all  kinds of traditional Nepalase items. But we need a bit of bargaining power. After roaming around for couple of hours and buying some stuff we thought of going back. After dinner, we watched TV for some time and quickly fell asleep.

Next day morning we got a call from the reception that our driver and guide was waiting for us. We quickly got ready, had breakfast and started the sight seeing trip. The first destination was Pashupathinath temple. Our guide was explaining the various specialities of the temple, its customs and architectural significances. We were more interested in taking some snaps. After that we were taken to two Budhist temples and monastries. There our guide told about the concept of Budhism, how the temples are constructed in accordance with the principles of Budhism. After hearing that I understood to reach "Nirvana" is not easy. Then we travelled to a place called Patang. Patang had some old temples and many old buildings. The story goes like this...There was a king who was so powerful and controlled major parts of Nepal even though Nepal like India was a group of small kingdoms. This king had three sons. As "power" is the most wanted but dangerous item in this world..this lead to the fighting between three siblings. So king decided to divide his kingdom in to three...Kathmandu, Patang and Bhaktapur. In Patan we had our lunch. Lunch was special because it was the first time Chithra was not able to eat a chicken dish. We were planning to have traditional Nepali lunch but since it was almost like the traditional north Indian cuisine we tried a chinese variety and ordered Chicken bamboostuff. Luckily I ordered some fried rice. After this we returned back and after some time spending in the hotel room we again went to Thamel for a walk. It was so crowded because of the new year celebrations. All the pubs and restaurants were full. There were loud music across the streets. We continued our shopping and had dinner from one of the restaurants there.

Next morning, our target was Nagarkut. It was a hilly area and around 1.5 hrs drive from out Hotel. On the way we went to Bhaktapur. Compared to the other two this was more grander and well maintained. It is one of the world heritage sites. After enjoying the durbari square for some time we started for Nagarkut. On the way we also bought some traditional Pakkwadas. It was approximately 45 minutes drive from there. The roads are narrow and there are not much protection on the sides. Since it was saturday and new year day there was lot of rush.. mostly bikers. After having dinner, we walked to a spot from where we could see the Majestic Himalayas and if luck permits we could see the beautiful sunset. It was a bit cold there..May be around 1-2 degree. We could see the tip of some rocky himalayan mountains covered with snow. I wished if I could go there and made up my mind that one day I will go to the snow clad mountains. Since it was foggy, we were told we could not see the sunset. So we descended the mountains. It was only around 5 but it was too dark and by the time it became 6 it was almost like 9-10 in Kerala and I realised there was accute electricity shortage because in the villages most of the houses doesnt have electricity.

We reached the hotel contempt and happy. Everything went beautiful and we will be leaving the next day. We slept early. Next day morning, we packed the bags and even though the flight was at 3pm we reached the airport at around 11 am. We reached the checkin counter and showed the tickets to the gentleman sitting in the counter. He punched the keyboard many times and looked uncomfortable. Finally he turned his head to us and said our name is not in the system. I was a bit bothered but hoped it must be another technical glitch. I asked him to check again. He called his superior and verified again. Then he showed us one of my "Costly" mistakes. Instead of Jan 02, 2011, i had reserved the ticket for Oct 02,2011. I could feel some thing in my stomach but I didnt showed that to Chithra. I acted as I was a bit shocked but still in control. Then I actually regained the control. I asked them about the next flight. But the answer was not so positive. There were three flights to Delhi but all the three are full. So I needed to stay in Kathmandu for one more day. But I was not having enough currency to take a room and book the flights for tomorrow. So there were three things I need to do. First find an ATM, then book the tickets for next day if tickets are available, then find a hotel to stay. When I was standing in the airport, I saw people chekcing in to an Indian Airlines flight. Even though I was told by the other flight operators that all the Delhi flights were full, I thought of asking the IA people directly. I asked them for tickets and they told it is available but..the flight is to Varanasi. Now I have to take another decision whether to take the Varanasi flight and hope there is a flight from Varanasi to Delhi so that I can catch my Delhi to Pune flight or I stay in Kathmandu and book all the flights for next day. I thought of taking a chance. I made up my mind to get the tickets to Varanasi. Now it is the other problem, I dont have currency with me. I searched for an ATM but it is not accepting any of my or Chithra's card. Time was running out because if i didnt get cash then I wont be able to buy the tickets for Varanasi. I had also another dilemma. If I go out I will not be able to get in to the airport as I was not having a valid ticket. But I decided to go out and take chance. We went out and tried the ATMs we saw but none was working then I asked Chithra to stay near an ATM and I went in search of other ATMs from which I can get money from my any of the cards. Finally I got cash from one of the ATMs. I ran quickly to get the ticket. By that time Chithra also managed to get money from one of the ATMs. Now the security guard was not allowing us to enter inside. I told him my problem. He allowed me to enter and he told Chithra should wait outside. Only after showing the ticket she will be allowed to enter. I entered and saw a big line waiting for the security check. I directly went to the security offficer and told I need to buy a ticket and the flight is about to fly. He allowed me to go through and I went to the checkin counter and bought two tickets. That was the first time in which I was buying tickets from the checking counter. Then I ran back and showed the tickets to the security person and then Chithra was allowed to enter. We ran to the immigration counter and again we saw a big queue. I went to the front of the queue and told my problem to one of the gentleman standing there. He quickly agreed and I reached at the front of the queue. I can see through the glass window that people boarding the flight and we are still waiting for the immigration clearance. We reached the immigration officer and he gave a smile and checked the passports. His smile became a bit wide and he brought another paper and started reading a name. We were a bit surprised but we were also worried about our flight. He started saying that he happened to see a Keralite guy with a long name and he was trying to read that name to us. What a contrast of emotions!! We ran to the final security check and then to the boarding gate. Almost everyone had boarded. We boarded the flight last.

We were not knowing what was going to happen next but we were ready to face whatever it is going to happen. We were served some snacks. After around 40 minutes we landed at Varanasi. We saw a spice jet flight but was not sure where it is flying to. It was a newly built airport. Later I came to know it was inaugurated only 1 month back. We waited at the immigration counter and we were looking for the next flight to Delhi. We heard the announcement of last boarding call of a flight to Delhi. The immigration counter line was moving at a snails pace. Finally we came out only to be hear that that was the last flight to Delhi from Varansi that day. I was really hoping everything would be alright if I could catch a flight to Delhi but then I realised our adventure would be continued for one more day. I checked with the various flights for tickets to Pune next day and finally I reserved my tickets in Spice Jet.. the flight which we saw while landing from Kathmandu. Now it is the start of another adventure..I asked for nearby hotels and understood that there is only one hotel near by since the Varanasi city is almost 20-25 kilometeres away from the aiport. I looked for the prepaid taxi counter only to find that they were closed since the last flight also was departed. Finally I managed to get a taxi and reached the hotel which was near by - Sanjay Hotels. I asked for the rooms in reception.Luckily it was available but since their swiping machine was having some problems have to pay the amount in cash. But we had very little Indian currency. We gave him the cash and with the remaining cash settled the taxi driver. Now we had only around 200 rupees and the worst is there are no ATMs near by. We were told the only near by ATM is in the airport. We reached the room. It was a good room but was not maintained properly. It became too dark suddenly. I was a bit scared but didnt show it. It was really colde outside and since we cannot afford a full dinner we bought a pack of Kurkure. We watched TV for some time. It was really a tiring journey..so Chithra fell asleep pretty soon but I was not so comfortable with that place mainly because it was a lonely hotel with not much guests. I continued watching TV. Then the worst thing happened. Power went off.. My heart beat level increased. I coud hear some people talking outside. Finally the power came and after some time I also fell asleep.

Next morning, I got up and found that it was too cold and foggy. The maximum visibility is only 10 feet. We had Tea in the morning but didnt take breakfast as we dont want to take the risk of fully running out of money. We were planning to go early to the airport, take money and have our brunch. We packed the bags by 11 and chekd out the hotel. We reached aiport by 11.30 even though our flight was at 4.15pm. To our utter despair, there was  no ATM in airport also. Now we were feeling hungry. Since no money to have lunch we bought couple of puffs and considered it as our lunch. We waited there impatiently for the flight. Finally the time came we boarded the flight and reached Delhi. There we ate food after more than 1 day. Even though the flight to Pune was delayed by 2 hours we were least bothered because it was a minor chapter when compared to what we came across. We reached Pune by 1 am.

It was really an unforgettable experience. As I said before it was one of the "costliest" mistake. Hope I dont do the same mistake next time .. atleast to Bangalore this week..